سمپوزيوم بين المللي مديريت زيرساختهاي حمل و نقل

سخن آخر

دومين سمپوزيوم بين المللي درباره مديريت زيرساخت هاي حمل و نقل

من را بي درنگي پس از  شام اختتاميه به سمپوزيوم مي نويسم در حالي كه هنوز آثارش هويدا است و اشتياق فراگيرش فضا را آكنده است و  تا اشتغالات دنيائي باندازه تعطيلات پايان هفته فاصله داريم.

مي خواهم اين تريبون را كه رهبران و سازماندهندگان سمپوزيوم، از روي لطف، و تسلاي سن و سالهائي كه  مي توانست بهتر صرف شود،  به من داده اند براي همفكري با پژوهندگان جواني صرف كنم  كه با شوق و ذوق و سخاوتمندي كارهايشان را طي دو روز پاياني اين سمپوزيوم ارائه كردند. سپاسگزارم كه فرصت يافتم شما را بشنوم و از كار و سمت و سوي پژوهشهاي شما آگاه گردم. من جهاني را مي بينم كه بزودي تحليلهاي كمّي و مدلهاي تصميم گيري را ابزارهايِ متعارفِ مديريتِ معقولِ زيرساختها و بيت المال خواهد كرد. نه فقط در كشورهاي پيشرفته اي چون ايالات متحده آمريكا و ژاپن بلكه در ساير كشورها كه محتملا نياز بيشتري خواهند داشت. و اين محقق نخواهد شد مگر با پژوهشگران با استعدادي كه مسائل را بشناسند و حل كنند و در مجامعي مانند اين سمپوزيوم  و یا نشرياتي حرفه اي كه آثار را منشر می سازند، به ديگران ارائه كنند و در معرض انتقاد قراردهند. من مي خواهم از استادان مادانات و كوباياشي و ميشالاني سپاسگزاري كنم كه اين فرصت را به همه ما دادند.

دلگرم شدم كه ديدم به مديريت زيرساختها توجه داريد و پذيرش مدلهاي كمي براي حل مسائل اين زمينه مقبوليت فزاينده اي يافته است.  زيرا هميشه چنين نبوده –  بسي كارها بايد به انجام رسد ولي از آنزمان كه فقط نيروهاي مسلح و سازمانهاي عظيم اقتصادي و بازرگاني از اين ابزارها استفاده مي كردند، راهي طولاني را طي كرده ايم. سي سال قبل كه دانشجوي دكتراي  دانشگاه بركلي بودم، و مسير حرفه اي مدل سازي و حل مسائل عمومي جامعه  را برگزيده بودم، بهرسو مي نگريستم تا نمونه هائي بيابم كه راهنمايم باشد ولي بزحمت مي توانستم چيزي بيش از كاربرد روشهاي آماري بيابم. امروز، كه هنوز در همان مسير گام بر ميدارم، مي بينم كه راه ها هموارتر شده ولي هنوز پر است از  تصميم گيران و دولتمرداني كه به روشهاي بند تنباني خودشان بيش از ابزارهاي كار ما اعتقاد دارند. ولي ما به پيش مي رويم.

من مي خواهم برخي انديشه هايم را با شما در ميان نهم. من نمي خواهم نصايح ناخواسته اي را توزيع كنم زيرا معتقدم هر كس بايد راه خودش را بيابد و خود نيز كمتر پذيراي اندرز بوده ام ولي مي خواهم شما را در ده نكته كه مرا در كارم ياري كرد شريك كنم. كوشيده ام از اين ده نكته دور نيفتم زيرا مانند انگشتان دست، بمن كمك كردند و اميدوارم بشما نيز كمك كنند.

 ده اندرز

1 – از مسائل پيش پا افتاده و ماموريتهاي بي اهميت دوري كنيد. وقتي مساله هائي را برمي گزينید تا حل كنيد، ببينيد كدام يك اهميت دارد. مسائل پيش پا افتاده نيز باندازه مسائل پرمعنا كاروكوشش مي طلبند. پولي كه از حل مسائل ساده عايد ميشود هم ارز نيست با ساعات گرانقدري كه صرف آن مسائل كرده ايد و رساله پژوهش شما (بفرض که منتشر شود) مرجع دانشجوياني خواهد شد كه آن را براي تحكيم نظريات خودشان كه برتر مي انگارند.، بکار می برند.

2 – از اجتهاد و اصالت نهراسيد و مينديشيد كه به مسائل مشابه، ديگران از چه راه نزديك شده اند زيرا خودتان را محدود مي كنيد. از آنگاه كه به ماهيت مساله خود پي برديد، و تا زماني كه خودتان آن را حل كنيد،  از كارهاي پيشينيان در آن باره دوري گزينيد. البته احتمال ناچيزي هست كه بتوانيد شخصي را بيابيد كه قبلا مساله شما را حل كرده باشد    ولي از آن چشم پوشي كنيد. اصالت مدد جان و روح است و مي تواند مسائلي را حل كند كه ديگران برايش كوشيده اند ولي ناموفق بوده اند و مي تواند رهگشاي ديگران باشد.

3 – نسبت به آگاهي و هوشمندي خود درستكار و صديق باشيد. از خود بپرسيد كه آيا با تغيير، گسترش، تعميم و . . .  بر روي آثار خود و ديگران، حقيقتا ارزش نويني (بجز منافع مشكوك مقالات منتشره) آفريده مي شود؟ اگر چنين است، حقشناسي كافي را نسبت به منشاء و مصدر اثر اصلي رعايت كنيد، هر چند كه آنرا محدود انگاريد، زيرا بدون او اثر شما هم پديدار نمي شد. عموما، آفريدن نغمه خودتان برتر است از پردازش موسيقي ديگران ولو آن ديگري آمادئوس موتسارت باشد.

4 – به تائيد ديگران و جوايزمالي كارتان خيره مشويد. زيرا هر كار خوب،  اين دو را در پي خواهد داشت ولي به موقعش.

بدانيد كه اگر پول وجهه همت شماست، حرفه درستي را انتخاب نكرده ايد زيرا كه دخل دكانداران بيشتر است.  و نامجوئي، كاری تمام وقت است: مي توانيد درستكار باشيد يا مشهور ولي ايندو معمولا همزمان نيستند.

 5 – به كشف و شهود و اشراقات خويش توجه كنيد. نرم و روان باشيد. و به استراتژي حل نیز چندان وابسته نشوید. گاه باشد كه اولين دفاع شما در برابر ميانحالي، كنارگذاشتن و فروهشتن است.

6 – مساله را مپيچانيد برای آنکه  با ابزارتان سازگار گردد. راه درست كاملا بر عكس اينست. مدلها ساخته و حل مي شود تا تقريبي از مسائل حقيقي را ارائه كند. ازينرو، مدلسازي از مساله بايد حتي المقدور به اصل مساله وفادار باشد. از وابستگي به يك روش يا مدل بپرهيزيد تا از ضربات معاندين آن در امان باشيد.

7 – براي حل مساله از آسانترين ابزار و مستقيم ترين راه استفاده كنيد. مقصود  شما حل مساله است نه تاثيرگذاردن بر ديگران و شگفتي آفريدن(كه بهرحال وافي به مقصود نيست).

 8 – كيفيت را فداي كميت نكنيد –  هر چند كه شمار انتشارات شما را بیفزاید.

9 – اگر بدرستي خود ايمان داريد، براي عدم توافق با استادان و شاگردان خود آماده باشيد. اهل منطق براي اقناع طرف مي كوشند و مقامات خود را برخ نمي كشند و رشته حيات شما را تهديد نمي كنند. و آنگاه كه اختلاف حل شد، موضوع بايد خاتمه يابد.

10 – با ديگراني كه مسائل حقيقي را حل مي كنند همكاري كنيد. معمولا آنان كه بر مساله محيط اند، ابزارش را ندارند و خداوندان ابزار، مساله را نمي شناسند و عمر آدمي كوتاه تر از آنست كه هر دو را بياموزد. مسائل عمليِ مهم,  وجوه متعددی  دارند و همكاري متخصصان نظامات  گوناگونی را مي طلبند – و اگر بخواهيد همه ي كار را یک تنه بانجام رسانيد، جز در صورتيكه مانند لئوناردو داوينچي و ابوعلي سينا كثيرالابعاد باشيد، كارتان را فقط مادرتان تحسين خواهد كرد و بس.

كمال گلابي

بركلي كاليفرنيا

12 اكتبر 2001

EPILOGUE

 2nd International Symposium on Transportation Infrastructure Management 

 I am writing this right after the concluding dinner to the Symposium, when impressions are still vivid, your contagious enthusiasm still in the air, and entanglements with mundane worldly affairs still a weekend-length away. 

I want to use this forum, kindly granted to me by conference leaders and organizers as consolation for age and long years that could have been spent better, to share some thoughts with the young researchers, scholars and practitioners who so generously and enthusiastically presented their work during the last two days at this Symposium. I am grateful for the opportunity to listen to you and learn about your work and the direction of your research. I can see a world, not very far in the future, where quantitative analyses and decision models would be common tools for rational management of infrastructures and public monies, not only in economically-advanced countries such as Japan and United States, but also in other countries with possibly greater need for such tools. This would not happen without talented scholars identifying and solving problems, forums such as this Symposium to share them with peers and subject them to critique, and professional publications to disseminate them. I would like to thank Professors Madanat, Kobayashi and Mishalani for making this opportunity available to all of us.

On a personal note, it warms my heart to see your attention to infrastructure management, and the ever-increasing acceptance of quantitative models to address issues in this area. It has not always been so--still much needs to be done but we have come a long way from the time that the military and big business were the only arenas where these tools were applied. Thirty years ago when as a graduate student at Berkeley, I looked around for examples to guide me in the choice that I had made--to dedicate my professional career to modeling and solving problems where the beneficiary would be the public—I could hardly find any examples outside of application of statistical methods in certain areas. Today, as a practitioner of the same craft, I find the road better paved but still crowded by decision- makers and bureaucrats who believe in the seats of their pants stronger than the tools of our trade. But we are making progress.

I would like to share with you some further thoughts. I am trying not to dispense unwanted advice as I believe every person has to find his/her own way and I have myself seldom followed advice--but I would like to share with you ten points that have guided my career. I have tried not to deviate too far from these focal points, and they have served me well. I hope they would be helpful to you too. 

1. Avoid trivial problems and unimportant assignments. When choosing problems to solve, seek what matters. Trivial problems take as much effort as meaningful problems, the money you make on unimportant assignments is a poor bargain for hours spent on them, and your article (if it gets published) becomes the reference that some graduate student would point out as justification for his supposedly superior work.
2. Do not be afraid to be original. Do not worry about how others have approached similar problems as it would limit you. Once you know your problem, avoid reading previous work on the subject until you have solved the problem yourself. There is a small chance that you may find out someone has solved your problem before, but it is worth the risk. Originality is good for the soul, may really solve the problem that others have threatened to solve but have not, and may even open the door for others.
3. Be intellectually honest with yourself. Ask yourself whether your modification, extension, generalization, etc. of your own or someone else’s work really adds something (other than the dubious benefit of a publication). If it does and you add something, give adequate credit to the original as your work would not exist without the original—no matter how limited you perceive it to be. Generally, creating your own original piece of music is superior to a variation on the theme of someone else’s, even if that someone else is Mozart.
4. Do not pay much attention to either recognition or financial rewards for your work. Both will come in time with good work. Remember that if money is your main objective, you are in the wrong profession (a shopkeeper usually makes more), and seeking recognition is a full-time job: you can do good work or become famous but seldom both at the same time.
5. Pay attention to your own intuition, and remain fluid and uncommitted to the solution strategy for a while. Sometimes procrastination is your first line of defense against mediocrity.
6. Do not twist a problem to fit your tool—it should be the other way around. Models are built and solved as proxies for real problems and therefore problems should be modeled as faithfully as possible. Avoid getting attached to a methodology or model as there is a danger of becoming the hammer to whom everyone looked like a nail.
7. Use the easiest tool and most direct path to solve a problem. Your mission is to solve a problem not to dazzle and impress (it seldom works that way anyway.(
8. Do not sacrifice quality for quantity in publications—no matter how many publication- counters you meet.
9. Be prepared to disagree with your superiors –including your academic advisors and clients--when you think you are right. Reasonable people would try to convince without pulling rank or threaten your livelihood. But once settled, the issue should remain settled.
10. Collaborate with others when solving real problems. Usually, people who know a problem area do not have the tools and people who have the tools do not know the problem, and no one’s life is long enough to learn them both. Important practical problems have usually several facets and require collaboration of specialists from different disciplines-- and if you try to do it all yourself, unless you are a multi-talented Da Vinci, you produce work which will be admired only by your mother.

Kamal Golabi

Berkeley, California

October 12, 2001