I sometimes hold it half a sin
     To put in words the grief I feel;
     For words, like Nature, half reveal
 And half conceal the Soul within.

 But, for the unquiet heart and brain,
     A use in measured language lies;
     The sad mechanic exercise,
 Like dull narcotics, numbing pain.

 In words, like weeds, I'll wrap me o'er,
    Like coarsest clothes against the cold;
    But that large grief which these enfold
 Is given in outline and no more.

شمارم چون گناهي نيمه ،   گر  گاهي

غم  و اندوه خود را در كلام آرم؛

همانندِ طبيعت، واژه  از روحِ درون

نيمي هويدا، نيمه اي پنهان نمايد.

 ليك با بي تابيِ  انديشه و دل،

گفته يِ سنجيده را جائي است؛

كاري خشك وغمبار است اما

همچو افيون،  درد را كاهد.

خودم را لابلايِ واژگانِ ژاژ مي پوشم،

چو ژنده پوستيني در زمستان؛

ليك  زاندوهِِ   بزرگِ   زيرِ پوشش

يك    شبح    پيداست،     ديگر هيچ.

*  آري، سخن از غم و اندوه،  و حتي  آه  نيمِ گناه است،

 اگر غم لشكر انگيزد كه خون عاشقان ريزد   من و ساقي به هم سازيم و بنيادش براندازيم

ولي هرگز گناهي نيست

آنگاهي كه خشم خود به بند رشته  اي از واژگان آرم،

كه در قيد قلم آيد و چون برگي به خاك افتد.

قلم آزاد!  

“ let’s start a magazine

to hell with literature

we want something redblooded

lousy with pure

reeking with stark

and fearlessly obscene

but really clean

get what I mean

let’s not spoil it

let’s make it serious

something authentic and delirious

you know something genuine like a  mark

in a toilet

graced with guts and gutted

with grace”

squeeze your nuts and open your face

” بيا  نشريه اي را با هم آغازيم

  جهنم   كز ادب يا شعر  گردد دور،

  ما خواهانِ چيزي  رنگِ خون هستيم :

    آلوده  و ليكن  ناب،

    بويش تند و بي باكانه،  مستهجن.

    اما در حقيقت پاك،  مقصودم كه ميفهمي،

    بيا حفظش كنيم و  جدي اش سازيم.

    چيزي اصل  و هذياني،

    ميداني؟    چيزي واقعي،  

    همچون  خطي،   

    در مستراحِ عام.

    حسنش جرات است و  جرئتش از حسن“

بفشر تخمهايت را،  و آنگه روي خود بنماي